این هفته یکی از افتضاح ترین هفته هایی بود که داشتم...

اون از اولین روز هفته که با اون عروسی مسخره پسر عمم شروع شد،

اون از روز بعدش که شنیدم یکی از بهترین دوستام نامزدی دو سالش بهم خورده و پسره با کمال وقاحت اعلام کرده فقط به خاطر پولت باهات بودم!

اون هم از وسط هفته که شنیدم  مهراد عزیز و نازنینمون مادرش رو از دست داده!

این یکی دیگه از همه شوک آور تر بود،از اون خبر هایی که دوست داری بعدش بشنوی فقط یه شوخی مسخره بوده،از اونایی که پیش خودت میگی چرا باید با همچین آدمی آشنا میشدی که پشتش این خبر اینقدر ناراحتت کنه... نه من نه هیچ کس دیگه ای به اندازه خودش نمیتونه درک کنه این مصیبت رو.

هیچ وقت توی مراسم عزاداری نمیتونم شرکت کنم چون طاقت نگاه کردن به صورت فرد داغدار رو ندارم چون فکر میکنم جای هیچ حرکتی نیست وقتی اشک های عزیزت رو میبینی...

فکر میکنم یکی از مسخره ترین حرف ها همین تسلیت گفتن و غم آخرت باشه، خدا بهت صبر بده و .... میتونه باشه..باید لال شد فقط به یه نقطه خیره بشی که چرا تو؟ چرا ما؟ چرا به این زودی؟چرا حالا؟

از اون روز مدام به صورت مادرم نگاه میکنم و فکر میکنم اگه لحظه ای دیگه نباشه تا این چهره رو دید باید چکار کرد؟ بعد هاله اشک تو چشام میاد و میگذره.

من میگم ما (یعنی جامعه فلیکری ایرانیان) تنها مادر مهراد رو از دست ندادیم بلکه خود مهراد رو هم از دست دادیم. همش فکر میکنم این مهراد دیگه کی میتونه مهراد قبلی بشه..شاد، پر انرژی، فعال...

این چند وقت دست و دلم به هیج کاری توی فلیکر نمیره،کلی عکس آماده شده برای آپلود دارم، کلی ایده، کلی پرسش که واقعا بدون مهراد پاسخ درستی گرفته نمیشه. دیگه چطور میشه اون تاپیک ادیت عکس دیگران رو راه انداخت وقتی خودش داره ذره ذره آب میشه... من که مهراد رو یه بار دیدم و چقدر لطف و محبت داشت اون روز، ولی همش فکر میکنم برای دیگران که چندین بار و مدت های طولانی باهاش بودن چطور میتونن تحمل کنن ناراحتی و عزای عزیزشون رو.

این روزا منتظرم .... منتظر اینکه بیان بگن اشتباهی پیش اومده و همچین خبری صحت نداشته!

منتظر خبری از خودش که باز هم حضور فعالش رو ببینم...

ولی همش سکوته و سکوته و سکوت./

سه شنبه شب یه رسیتال پیانو از یک پروفسور اتریشی بود توی تالار وحدت.

معمولا این جور جاها کیفش به اینه که یا با یه کسی که خودش این کاره هست بری یا با یکی از عزیزترین کسایی که دوستش داری، حالا پسر یا دخترش فرقی نمیکنه مهم اون دوست داشتنست و اون حس راحتی بودن!

خیلی دوست داشتم بعضی ها رو دعوت کنم و ازشون بخوام که اگه دوست داشته باشن با من بیان ولی خب ار اونجایی که باید مراحل هفت خان رستم رو طی کنی تا جواب مثبت رو از طرف بگیری ترجیح دادم  که همون تنها برم بهتره. نتیجشم این شد که با خواهرم و دوست اون سه تایی بریم و لذت ببریم.

مراسم بسیار عالی بود و جو خیلی خوبی هم داشت. ابتدا که یه قطعه از خودشون که بسیار بسیار دلنشین بود بعد یه قطعه و یک سونات از Mozart  بعد هم سونات معروف Moonlight از Beethoven. بعد از 15Min تنفس 5 قطعه از خودشون؛در آخر هم به خاطر تشویق و استقبال شدید حضار دو تا قطعه افتخاری باز از ساخته های خودشون برای ما زدند.

یکی از قسمت های عالی و به یاد موندنی اون شب هم عکس یادگاری و کاملا صمیمی بود که همراه استاد گرفتیم.

تمام قطعات اون شب رو با رکوردرم ظبط کردم و اولین قطعه ای که زده شده که خودم خیلی شیفتش شدم رو براتون Upload کردم.میتونید اگه دوست دارید و علاقمند به سبک کلاسیک هستید دانلود کنید و لذت ببرید.