مدتی هستش که بحث این تکنولوژی جدید پادکست زیاد شده،چند نفری هم از وبلاگی ها مخصوصا بچه های IT ،پادکست هاشونو به قول خودشون هوا کردن. اما واقعا فکر نمیکنم هر کسی بتونه پادکست خوبی داشته باشه چون نه تنها باید موضوعت مختصر و مفید باشه بلکه فاکتور مهمتر صدای طرف هست که باید جذابیت حداقل قابل قبولی  داشته باشه یعنی به اصطلاح تاثیر گذار باشه.

البته این نظر من هستش چون همیشه یکی از معیارهایی که برام مهم بوده و هست صدای طرف مقابلم هست ،تا اونجایی که حتی بدون توجه به صورتش یا حتی حرف هاش میتونم خیلی راحت تحملش کنم.

--------------------------

پ . ن : بنفشه جان قسمت من که نشد،ولی امیدوارم یه روزی همکارت بشم و همچنان منتظر کارهای جدیدت هستم.

 -------------

این دو پست هم از اون پست های خوندنی هستند...

Kiss+

Optimis+

امسال هم مثل همه  سال هایی که گذشت، این مهر ماه هم مثل همه ماه های قبل، امروز هم مثل همه روزهای پیش، خدا رو شکر میکنم که سالم و زندم و تونستم سالگرد 22 سالگیم رو در کنار پدر و مادر و خواهرم  جشن بگیرم.

22 سالگی شاید سن زیادی باشه برای فرد تا بتونه به تنهایی از پس خودش بر بیاد و بدون تکیه به دیگران زندگی به نسبت نرمالی داشته باشه اما برای من انگار هر چی داره جلوتر میره وابستگی هام بیشتر میشه و تحمل نبود دیگران در کنارم سختر. بیشتر احساس میکنم بچه تر شدم تا بزرگتر شایدم لوستر شدم یا شایدم به خاطر بعضی از شرایط هام لوسترم کردن.

بهرحال اعتراف میکنم اگه به خاطر تولدم نبود حرفی اینجا نمیزدم چون فعلا اصلا حوصله ندارم ترجیح میدم این روزا بیشتر فکر کنم تا حرف بزنم مگه اینکه خیلی مجبور شم.

خدایا میبوسمت به خاطر همه اتفاقات خوبی که تو 21 سالگی بهم دادی هرچند که هنوز به چندین تاش نرسیدم و امیدوارم سال دیگه هم به همه ما و من سلامتی بدی تا 5 مهر دیگه ای هم اینجا باشم و باشم و باشم ..تا جشن 33 سالگی رو هم در کنار خانوادم بگیرم.

پ . ن : باید به فال نیک بگیرم امسال با تولد امام حسن یکی شدم اینشالا ایشون عنایت کنن من سال بهتری داشته باشم.