تنها كارتونی كه باعث ميشه موقع ديدنش هم حرص بخورم هم لذت ببرم، هم بعدش به افكاراتِ جالبی فرو برم،ساعت برنارد هستش.

هميشه آرزو داشتم و دارم و قطعا خواهم داشت كه يدونه از اين ساعت برناردا داشته باشم.

پ . ن 1 :تبديل شدم به يه آدم با يه عالمه انرژی منفی ( يعنی كاملا ميتونم جذب بچه مثبت ها بشم!)

پ . ن 2 : يكی از كارهايی كه خيلی تو دنيای وبلاگ نويسی بدم مياد بستن كامنتاست.ولی واقعا بعضی پستام جای هيچ حرف زيادیِ ديگه ای نداره، با اينكه فكر كنم بعضی وقتا لازمه؛  اما با اين حساب درشو باز ميذارم شايد يه حرف حسابی از حرف زيادیِ من بيرون بياد.

پ . ن 3: بالاخره منم بدون بليط سوار قطار شدم...

قطعا مرگ هر جانداری برای اطرافيانش و اونايی كه دوستش داشتن دردناكه. در مورد آدم ها، كاری به بد و خوب بودن اون فرد ندارم چون ممكنه از ديدگاه بعضی ها اون فرد ظالم باشه و با مرگش يه ملت راحت بشن ولی به هر حال برای خانوادش عزيزِ.

.... برای منم مرگ آدما واقعا ناراحت كننده است،اونم بيشتر برای اطرافيانشون. ولی دو نفر بودن كه وقتی خبر مرگشونو شنيدم واقعا گفتم حيف شد. يكی سيامك عليقلی يكی هم بابك بيات./

اضافه شد:

بيژن نوباوه هم يكی از اون چهره هايیِ كه دوست ندارم خبر بدی ازش بشنوم.هنوز داغِ اون برنامه صندلي داغش رو دلم مونده.